Woorden op lippen laten landen

Liefde,

Ruim drie jaar geleden schreef ik je een eerste liefdesbrief. Al snel schreven we elkaar veelvuldig. We hielden van onze woorden. Om ze te schrijven en om ze te ontvangen. Het maakte ons bewust. Van de ander en van onszelf.

Jouw woorden raakten me. Ze spoorden me aan tot stilstaan, afstand nemen en durven dromen. En ze maakten me nieuwsgierig. Benieuwd naar de klank. Al snel fluisterde je jouw woorden zachtjes toe. Liet je me ze met mijn lippen proeven. Ze smaakten naar meer. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Kritiek: ja! Maar dat belerende…

kritiek

De berispende kwaliteit van de autoriteit

Onlangs werd ik tijdens een brainstorm aangesproken. Ik tetterde door iemands verhaal heen. Dat kan ik zo hebben tijdens het brainstormen. Dat mijn creatieve geest zich ontvouwt en mijn hoofd 100-en-1 dwarsverbanden legt. Beetje adhd-moment waarop ik mezelf nauwelijks kan bijbenen. Op die momenten valt etiquette wellicht van me af. Meestal heb je daarna ook iets! Zoals ook in dit geval. Ondanks mijn getetter, of misschien wel dankzij mijn actieve meedenken, ontpopte zich een stevig (om trots op te zijn) concept.

Tijdens de meeting hoorde ik de opmerking van de tafelgenoot wel degelijk. De opmerking kwam binnen. Toch liet ik het van me afglijden. Althans, op dat moment. Een paar dagen later stond ik bij de opmerking stil. Ik vroeg mezelf af of ik werkelijk zo slecht tegen kritiek kan.

Kritiek hakt er bij mij in. Ik hoor het, neem het in me op en denk er over na. Gelukkig ook maar, want door het herkennen en erkennen kan ik er iets mee. Dat maakt me sterk, maar niet ongevoelig. En in dat laatste zit het ‘m. De persoon zei: ‘Ik heb altijd geleerd dat we elkaar laten uitpraten.’ Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

A-moreel het tegenovergestelde van amor-eel

werken vanuit het hart bankwezenHet boek ‘Dit kan niet waar zijn’ van Joris Luyendijk is hot. Zijn columns over de bankwereld zijn net als het boek spraakmakend. Ik hou van zijn passie en hoe hij aanzet tot denken, zoals ook zijn artikel ‘Bankiers leven in een amoreel universum’ van 11 april 2015 in het NRC mij in de ban heeft.

Emotieloos of liefdevol universum

Luyendijk wekt mijn interesse met de vraag wanneer je iets verdient. Hij doet dit door onderscheid te maken tussen het Engelse ‘earn’ en ‘deserve’. Terwijl ik doorlees en onbewust de kop nogmaals scan, realiseer ik me dat ik in eerste instantie dacht een artikel over het amor-ele, als in amore of liefdevol, bankwezen te lezen. En dat fascineert me. Juist omdat Luyendijk in het artikel zo pijnlijk duidelijk maakt dat emoties in het bankwezen niet thuishoren. Hij schrijft: ‘Grootste compliment in de wereld van de amorele shareholder value’ is iemand ‘professioneel’ noemen.’ Professioneel betekent in dit geval zoveel als je emoties op de werkvloer buiten beschouwing laten. En dat maakt mijn blonde leesfout zo dubbelzinnig, want daar waar Luyendijk doelt op emotieloos universum, las ik in eerste instantie liefdevol. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Wanneer we de gast als klant zien

Schermafbeelding 2015-03-14 om 14.39.14Afgelopen week maakte ik het twee keer mee. Zo’n moment dat je niet begrijpt. Waarop je je afvraagt of de ondernemer je nog wel ziet als mens. Van die dingen die je een kind van 10 niet kunt uitleggen. Van die regels die vanuit de organisatie zijn opgesteld. Geen enkele logica voor de gast of klant. Het overkwam mij in een winkel en in een restaurant.

In de winkel

Staat mijn lief al bij de kassa met de zonnebril die hij wil afrekenen. Ik pas nog snel een model dat me toelacht. De verkoopster pusht dat op de tweede bril een korting van 25% geldt. Mijn lief moedigt me aan om die bril dan in ieder geval nu te kopen. Hij rekent uit dat het al snel 40 euro scheelt. Wat blijkt bij het afrekenen? Niet op de tweede zonnebril geldt de korting, maar op de goedkoopste bril van de twee. Ik begrijp de regel, toch voel ik me bedonderd. Want die eerste bril was al zo goed als betaald op het moment dat ik die tweede zag. En die tweede was dan misschien wel duurder dan de eerste, maar in dit geval toch echt de tweede bril die we kozen. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Valentijnsdag voor organisaties gewenst

Valentijnsdag organisatiesDit jaar viel Valentijnsdag in het carnavalsweekend. Op Twitter (Nederland) liet #Valentijn #carnaval ver achter zich. Liefde overstijgt het feestgedruis. Hoewel #Valentijn op Twitter trending is, is het commerciële gehalte omstreden. En ook ik heb er mijn mening over, zoals dat liefde zich niet laat beperken tot één dag. En toch tovert mijn lief een glimlach op mijn gezicht als hij bij het ontwaken vraagt of ik zijn Valentijn wil zijn. Ik vind het heerlijk om zijn liefde te voelen. Op dat moment is hij met al zijn aandacht bij mij, bij ons!

Het bedrijfsleven kan een Valentijnsdag gebruiken

Liefde is mysterieus; laat zich niet vangen. Zo blijft het stil als je mensen vraagt om ‘liefde’ te duiden. Wanneer je ze echter vraagt om een liefdesverhaal te delen, voel je de temperatuur al snel met een paar graden stijgen. We houden van liefdesverhalen. We houden van liefde. Maar we zijn ook onbeholpen op liefdesgebied. Voor sommigen is Valentijnsdag dan ook precies het zetje in de rug dat ze kunnen gebruiken. Een zetje dat mijn inziens ook zeer welkom is in het bedrijfsleven.

Als je bedenkt dat geluk liefde is en dat gelukkige organisaties tot wel 33% winstgevender zijn, dan vraag ik me af waarom liefde in organisaties nog steeds een ondergeschoven kindje is. Nee, we hoeven op de werkvloer niet met elkaar te knuffelen, maar liefde is niet voor niets de verbindende laag van de piramide van Maslow. Liefde is een primaire menselijke behoefte; we kunnen niet zonder. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Liedesbrief V&D CEO John van der Ent

V&DGeachte heer Van der Ent, lieve John,

Sinds 2012 lig je in bed met Miss Etam. Jullie zijn een sterk stel. Zo’n stel dat anderen inspireert. Waar anderen bijna jaloers naar kijken, ze hoop geeft. Waar anderen graag mee omgaan; meer team dan stel. Waar singles van zeggen: ‘Zo’n relatie wil ik ook.’

Een vriendin vertelde me ooit dat we onze partners onbewust uitkiezen. Dat we mensen aantrekken die bijdragen aan onze volgende stap in persoonlijke ontwikkeling. Sommigen leren in vele kleine stapjes en gaan een serie van relaties aan. Anderen hebben iets groters te leren en doen dat bij één en dezelfde partner (tot de dood hen scheidt). Als ik kijk naar het verleden van Miss Etam, begrijp ik wel dat ze in 2012 voor jou viel. Beperkte haar interesse zich oorspronkelijk tot nylonkousen, had ze haar vleugels reeds gespreid en was klaar om zich verder te ontwikkelen. Jij bood haar die ruimte. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Lost love Vodafone; liefdesverdriet

Lieve Vodafone,

Ze zeggen: ‘It’s over when it’s over.’ Het devies luidt in dat geval: ‘To move on.’ Maar alvorens ik dat doe, moet er toch iets van mijn hart.

Jij was de eerste, mijn eerste. In die tijd luisterde je nog naar de naam ‘Libertel’. Ik weet niet precies waarom (weet iemand waarom die op blondjes valt en niet op brunettes), maar ik viel op jou. Misschien had het te maken met je vestigingsplaats Maastricht. Misschien waren het je wilde haren die ik zo leuk vond. Hoe dan ook, ik koos voor jou. En jij wilde mij.

Je hielp me op weg en gaf me aandacht. Wanneer je ons uit elkaar zag groeien, attendeerde je mij daarop. Je keek naar mijn noden en speelde daarop in. Keer op keer gingen we de verbinding opnieuw met elkaar aan. 15 jaar lang vormden we een team en dat voelde goed. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

In voor- en tegenspoed, tot de dood ons scheidt anno 2015

Tot de doodDe wereld is in beweging. Maar sommige dingen veranderen moeizaam mee. In 1796 werd de eerste echtscheiding in Nederland uitgesproken. Toch lijkt het alsof scheiden vandaag de dag nog steeds niet is geaccepteerd. We zien het als falen. Alsof je zegt een halve marathon te lopen, maar halverwege uitvalt. Het maakt je een beetje een loser. En zo is het in het huwelijk ook. Wie de eindstreep, de dood, niet haalt, faalt.

We kiezen allang niet meer voor een leven lang werken voor één en dezelfde werkgever. We gaan in ons leven verschillende arbeidsrelaties aan. Jongeren tussen de 15 en 24 jaar zijn gemiddeld 2,4 jaar bij een werkgever in dienst. Nog geen 15% van de arbeidsrelaties duurt langer dan 5 jaar. Als arbeidsrelaties niet meer eeuwigdurend zijn, waarom verwachten we dat dan nog wel van het huwelijk? In welke mate is de huwelijksbelofte In voor- en tegenspoed, tot de dood ons scheidt nog van deze tijd? Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Managen is ontwikkelen van potentieel

Schermafbeelding 2014-12-15 om 11.24.49Op Linkedin in de groep Harvard Business Review trekt een vraag mijn aandacht. Het betreft een post van een zekere Alexander Fazel. Alexander vraagt welke motivatiefactoren meer invloed hebben op medewerkers en klanten, intrinsieke (zoals bedrijfscultuur) of extrinsieke (zoals output en resultaat)? Er hebben ondertussen 300 mensen op de vraag gereageerd en ik scroll door de antwoorden. De vraag levert voorspelbare, maar ook interessante reacties. Er is één reactie die me intrigeert: ‘I coached a manager once who felt annoyed because his employee needed to hear frequently that he did a good job. The manager felt that nobody should need or expect that much reinforcement to just do the job. I asked if the employer was a high performer, the answer was yes. My guidance was that if that’s all it took to keep him a high performer, the manager loses nothing but maybe 1-3 minutes a day to recognize him. I’d take a whole team of those people any day.’

Managen op basis van individuele drijfveren

Al vroeg in mijn carrière ontdekte ik dat ik beter uit de verf kom wanneer ik het gevoel heb dat mijn omgeving in mij gelooft. Het geeft me het vertrouwen op een stevig fundament te staan. Het resultaat? Dat ik met oog voor mijn omgeving zelfstandig successen boek. Dat ik het binnen de kaders ‘wel regel’, schrijven mijn opdrachtgevers me toe. En zo heb ik ook altijd mijn eigen team gemanaged. Stilgestaan bij de intrinsieke behoefte die medewerkers als individu hebben. Wat ze drijft en wat ze nodig hebben om optimaal te kunnen functioneren. Het heeft mij en mijn medewerkers veel gebracht. Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Quality time in organisaties

Schermafbeelding 2014-12-08 om 09.04.35Op een website lees ik dat het bedrijf aan stoelmassages doet om hun medewerkers eraan te herinneren hoe belangrijk het is om tijdig tijd en rust voor jezelf te nemen. Het bedrijf noemt het quality time. Nu kan ik heel veel redenen verzinnen voor een stoelmassage op de werkplek en wil ik er zelf ook best graag wekelijks eentje, maar om deze nu weg te schuiven onder quality time?! Het doet me denken aan bedrijven die één keer per jaar samen aan de kerstdis zitten en denken dat ze daarmee de middelste laag van de behoeftepiramide van Maslow hebben ingevuld; de laag van liefde en verbondenheid. En het doet me denken aan die moeder die op het schoolplein van de kleuterschool vertelde dat ze niet begreep dat ze toch niet helemaal connected was met haar kleuter. Ze begreep het niet, want iedere woensdag roosterde ze toch twee uur tijd voor haar kleuter in. Moest ik deze vrouw nu echt uitleggen dat quality time met kinderen zich niet laat dicteren. Dat het erom gaat voldoende beschikbaar te zijn, zodat jij kunt opschalen op het moment dat je de behoefte bij je kind ziet? Dat quality time zich niet laat reguleren in een vaste overlegstructuur? Continue reading

facebooktwittergoogle_pluspinterestmail